Odszedł Włodzimierz Steyer

Z żalem informujemy, że 19 listopada 2012 r. zmarł w Warszawie Włodzimierz Steyer, więzień obozu Stutthof nr 35 629 – syn przedwojennego komandora Włodzimierza Steyera, od 1937 r. dowódcy Rejonu Umocnionego Hel, powojennego kontradmirała dowódcy Marynarki Wojennej w latach 1947-1950, i Janiny z d. Boczkowskiej oraz brat prof. Donalda Steyera, wieloletniego przewodniczącego Rady Naukowej Muzeum Stutthof.

Włodzimierz Steyer urodził się 20 lipca 1923 r. w Gdańsku-Oliwie. Z racji różnych funkcji, jakie pełnił jego ojciec, wielokrotnie zmieniał miejsce zamieszkania. Przebywał również półtora roku we Francji, gdzie ojciec kształcił się w Morskiej Szkole Artylerii (Ecole de Officers Cannoniers) w Tulonie. Po powrocie do Gdyni uczęszczał do Gimnazjum Towarzystwa Szkoły Średniej.

W 1939 r., po wkroczeniu Niemców do Gdyni, razem z matką i bratem przeniósł się do Torunia, gdzie pracował w ogrodzie botanicznym, a następnie w hurtowni rowerów. To tam po raz pierwszy zetknął się z działalnością konspiracyjną, nawiązując luźne kontakty z członkami organizacji "Grunwald". W kwietniu 1942 r. z matką i bratem przedostał się do Warszawy, gdzie po pewnym czasie związał się z konspiracją AK. Od jesieni 1943 r. był członkiem Batalionu „Zośka”. Aresztowany 25 marca 1944 r. – po 3-tygodniowym ciężkim śledztwie osadzony został na Pawiaku. 24 maja wraz z całym transportem znalazł się w obozie Stutthof.

Przebywał w bloku nr 10, skąd przeniesiony został do komanda na terenie Stoczni Gdańskiej. Tam podjął dwie nieudane próby ucieczki, za co skierowano go ponownie do obozu centralnego i skazano na 25 "bykowców". Zatwierdzenie tego wyroku zmobilizowało Włodzimierza Steyera do podjęcia kolejnej próby ucieczki, tym razem udanej, co miało miejsce 14 listopada 1944 r. To jedyna udokumentowana – zakończona powodzeniem – ucieczka z obozu centralnego.

Po wojnie działał w "drugiej konspiracji" – związany był z grupą Jana Rodowicza-Anody. Aresztowany w styczniu 1949 r., wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego z listopada 1949 r. skazany został na karę 15 lat pozbawienia wolności. Przebywał m. in. w więzieniach we Wronkach i w Płocku. Został zwolniony 2 maja 1956 r. po ogłoszeniu amnestii w dniu 27 kwietnia. Zrehabilitowano go 8 października 1957 r.

Ukończył studia na Politechnice Warszawskiej, przerwane aresztowaniem. Pracował w Akademickim Związku Sportowym, Elektromontażu Warszawa, Instytucie Elektrotechniki w Warszawie i Centrali Handlu Zagranicznego Budownictwa "Budimex".

(eg, ks)